Hoe het allemaal is begonnen
Als kind groeide ik op met veel verschillende muziekstijlen. Mijn moeder draaide alles, van Willeke Alberti tot Whitney Houston, en had daarnaast een grote liefde voor jazz. Toevallig was zij erg close met de vrouw van de wereldberoemde (en inmiddels overleden) trombonist, componist en dirigent Bob Brookmeyer. Hierdoor was ik vaak aanwezig bij grote jazzconcerten in West-Europa en mocht ik soms zelfs het bloemenmeisje zijn.
Jazz werd er bij mij dus letterlijk met de paplepel ingegoten. Ik ben ervan overtuigd dat daar de basis ligt van mijn liefde voor (deze) muziek. Tijdens één van die concerten zag ik Candy Dulfer optreden. Ik zag hoe zij zichtbaar genoot en het publiek wist te entertainen.
Ik dacht: dit wil ik ook.
Vooral de manier waarop zij op het podium stond en haar passie voor muziek deelde met het publiek sprak mij heel erg aan. Dat gevoel probeer ik nog steeds mee te nemen in alles wat ik doe op het podium.
Mijn moeder stimuleerde creativiteit en gaf mij de ruimte om mijn talenten te ontwikkelen. Als klein meisje deed ik aan klassiek en modern ballet en zat ik op de vooropleiding van de Dansacademie in Rotterdam. Daarna ging ik naar het Jeugdtheater Hofplein, waar ik spel-, dans- en zanglessen kreeg. Tijdens de producties waaraan ik meedeed, leerde ik vooral één ding: een verhaal overbrengen.
Dat is iets wat voor mij nog altijd centraal staat in zingen.
Eigenlijk ontdekte ik pas op de theaterschool dat ik écht een stem had. Mijn zangjuf nam me af en toe mee naar optredens om een liedje te zingen. In het begin vond ik dat doodeng en al die aandacht voelde ongemakkelijk. Dat mensen mijn stem mooi vonden, moest ik echt leren accepteren. Toch kreeg ik steeds grotere rollen en begon ik me steeds prettiger te voelen op het podium.
Dat mensen mijn stem mooi vonden, moest ik echt leren accepteren. Toch kreeg ik steeds grotere rollen en begon ik me steeds prettiger te voelen op het podium.
Dat was het moment waarop ik wist: ik wil verder met zingen en ik besloot naar het conservatorium te gaan. Ik studeerde drie jaar aan de jazzafdeling en studeerde in 2010 af aan de popafdeling van Codarts. Tijdens mijn opleiding volgde ik ook veel ensembles en zanglessen aan de Latin-afdeling. Daar ontdekte ik hoe geweldig ik de combinatie van verschillende muziekstijlen vind.
Tijdens mijn studie ontmoette ik Laise Sanches en Jordan Roy. Samen richtten we de popgroep Adlicious op. In 2011 werden we tweede bij X-Factor en traden we veel op in binnen- en buitenland. We werkten met fantastische producers in Los Angeles, namen een eigen EP op en deden enorm veel ervaring op, zowel op het podium als op televisie.
Daarnaast heb ik als backingvocaliste gewerkt met onder andere Kenny B, Extince, Xander de Buisonjé en Berget Lewis.
Al deze kilometers hebben mij gevormd tot de artiest die ik nu ben.
Shirley Daisy nu
Ik heb inmiddels veel mogen doen binnen de jazz- en popmuziek en heb de afgelopen jaren ook een grote liefde ontwikkeld voor Nederlandstalige muziek. Wat ik zo leuk vind aan mijn werk, is dat geen enkele week hetzelfde is.
De ene avond sta ik tijdens een dinnershow het publiek mee te nemen in Nederlandstalige (party)hits, de andere avond zing ik in het theater in een intieme setting de mooiste liedjes. Soms sta ik met een dinnershow of op een groot feest met ABBA-hits, soms werk ik als vocalcoach aan tv-programma’s of begeleid ik opkomende artiesten in hun eigen muzikale reis.
Of ik nu een feestelijke bijdrage mag leveren aan iemands verjaardag of 150 kinderen mag begeleiden tijdens een optreden: ik geniet enorm van die diversiteit. Het geeft mij energie en inspiratie.
Daarnaast ben ik steeds meer bezig met het schrijven en opnemen van eigen Nederlandstalige muziek. Ik hoop dit binnenkort met iedereen te kunnen delen.
Ben je nieuwsgierig geworden naar mijn muziek en/of optredens?
Neem dan een kijkje op Spotify en in mijn agenda. Ik zou het supertof vinden om het met je te delen 🙂